تقدیم به بهترین سرمربی دوران ما!
هیچ تیتری وجود ندارد که بتواند اهمیت جدایی گواردیولا از سیتی را بیان کند. نوشتهای شاعرانه برای خلاصی از اندوه فکر کردن به دوری احتمالی پپ از فوتبال.
اخبار فوتبال دنیا همچنان تحت تاثیر خداحافظی پپ گواردیولا از باشگاه دهسالهاش سیتی است. تا روز وداع رسمی و جشنی که به افتخار او برپا خواهد شد، فرصت داریم از آخرین لحظاتش با آخرین تیمش لذت ببریم. این نوشته تلاشی برای ستایش از پدیده مربیگری در عصر ماست:
پپ گواردیولا منچسترسیتی را ترک میکند.
شاید ماهها بود که داشتند ما را برای شنیدن این خبر آماده میکردند. از افشاگریها و زمزمههای بیپایان گرفته تا گزارشهایی که یکییکی بیرون میآمدند. اما با این حال، هنوز هم باورش سخت است.
او بیش از حد بزرگ بود.شاید بزرگترین چهرهای که لیگ برتر انگلیس در عصر مدرن به خودش دیده است.
همه میدانیم میراث مربی اسپانیایی چقدر عظیم است، اما احتمالا ابعاد واقعی آن را فقط سالها بعد خواهیم فهمید؛ وقتی گرد و غبار این دوران بخوابد.
و حالا، مرور حرفهای پپ در نخستین کنفرانس مطبوعاتیاش در سیتی، طعمی عجیب و تقریبا کنایهآمیز پیدا کرده است:
«اینکه به کشوری بیایی که فوتبال را به دنیا معرفی کرده و فکر کنی قرار است چیزی را تغییر بدهی، کمی از خودراضیبودن میخواهد.من آنقدر خوب نیستم که همهچیز را عوض کنم.تغییر ذهنیت باشگاهی که بیشتر از ۱۲۰ سال قدمت دارد؟اینکه کسی تصور کند از پس چنین کاری برمیآید،یک گستاخی بیش از حد است.»
* حالا دیگر میفهمیم که گواردیولا همیشه تلاش میکرد متواضع به نظر برسد؛ مربیای که انگار به شکل غریزی و اتوماتیک از رقبایش تعریف میکرد و آنها را بالا میبرد.
او در بسیاری جهات نقطه مقابل ژوزه مورینیو بود؛ مردی که با جملات تند، کنایهها و تحریک رقبا زندگی میکرد.اما پپ مسیر دیگری داشت؛ او بهجای جنگیدن با مربیان دیگر، نسل تازهای از آنها را ساخت.
یکی از مهمترین معلمهای گواردیولا، یوهان کرویف بود؛ مردی که همیشه میگفت:«بردن مهم است، اما اینکه سبک خودت را داشته باشی و دیگران را وادار کنی از تو تقلید کنند… این بزرگترین موهبت است.»و دقیقا در همین معنا، پپ به مهمترین مربی قرن بیستویکم تبدیل شد.
تاثیر او فقط به جامها و افتخارات محدود نماند؛ از قربان بردیف تا ونسان کمپانی، رد پای گواردیولا را میشود در ذهن و کار نسل بزرگی از مربیان فوتبال دید.
