مورینیو مقابل بزرگترین سردرد فصل رئال

 مسابقه برابر اتلتیکو در ورزشگاه متروپولیتانو در افق پیش روست و ژوزه مورینیو می‌خواهد با متحد کردن بازیکنان، تیم را در این مقطع حساس مصون نگه دارد. دیدارهایی از این دست معمولاً روند یک فصل را تعیین می‌کنند. این مسابقات فراتر از سه امتیاز، رویارویی با رقیب مستقیم هستند که یا عملکرد انجام‌شده تا به اینجا را تایید می‌کنند و یا تردیدهای مهمی را به وجود می‌آورند.

اگر مورینیو 63 ساله توانسته باشد دستاوردی داشته باشد، آن ایجاد وحدت میان بازیکنان است؛ به‌طوری‌که همه در یک مسیر کار می‌کنند که این موضوع یکی از بزرگ‌ترین ضعف‌های فصل گذشته بود. 

مورینیو می‌خواهد از طریق همین اتحاد، پدیده‌ای را حل کند که خودِ سرمربی به شکلی هوشمندانه آن را «آسان‌انگاری» نامیده است؛ پدیده‌ای که به خاطر آن نزدیک بود امتیازاتی برابر اینتر، الچه و تا حدودی رایو وایکانو از دست برود.

بحث این روزها در جلسات داخلی والدبباس و در چارچوب آماده‌سازی برای دیدار برابر اتلتیکو، روی ضرورت مبرمی متمرکز است که مورینیو تشخیص داده؛ یعنی از دست ندادن کنترل مسابقاتی که به نظر می‌رسد کارشان تمام شده است، درست مانند اتفاقی که مقابل اینتر و الچه رخ داد. 

مشخص است که سرمربی از عملکرد نیمه دوم در مارتینز والرو رضایت نداشته، هرچند که از واکنش و نگرش بازیکنانش نیز خشنود است. با این حال، در درون باشگاه نیز پذیرفته شده که مسائلی برای حل کردن وجود دارد.

مورینیو پس از پیروزی نفس‌گیر برابر الچه، این موضوع را در نشست خبری این‌گونه توضیح داد : «مشکل واضح است. مسابقاتی که به نظر تمام‌شده می‌رسند اما تمام نشده‌اند. ما سه، چهار یا پنج فرصت برای کار تمام‌کننده داریم، اما کار را تمام نمی‌کنیم. و بعد به نظر می‌رسد از احساس این راحتی به عدم کنترل بازی می‌رسیم. وارد روندی می‌شویم که می‌گوییم، اوکی، گلزنی نکرده‌ایم اما بازی تمام شده است. نمی‌دانم کلمه درستی است یا خیر، اما کمی «آسان‌انگاری» است.»

این پیامی که ابتدا به بیرون منتقل شد، در جلسات داخلی نیز مورد بحث قرار خواهد گرفت. مورینیو در برابر رسانه‌ها افزود: «من دوست دارم بازی‌ها را کنترل کنم. دوست ندارم امتیاز هدیه بدهم. بحث هدیه دادن گل نیست، بلکه از دست ندادن کنترل بازی‌هاست. گاهی ممکن است گلی خارج از جریان بازی دریافت کنید، اما فراتر از آن، برابر الچه ما کنترل بازی را واگذار کردیم.» 

وضعیتی که در مسابقه روز یکشنبه در متروپولیتانو، جایی که تنش از دقیقه یک تا نود تضمین‌شده است، خطر کمتری برای بروز دارد. اما با این حال، این یک هشدار جدی است که سرمربی می‌خواهد برای آینده به روشنی مطرح کند.

پمپاژ انگیزه و اتحاد در رختکن

مورینیو در زمانی رکوردشکن توانسته روند منفی فصل گذشته باشگاه را اصلاح کند و گروهی متحد بسازد. پیام‌های او در سطح جمعی و فردی تاثیرگذار است. اظهارات تمامی بازیکنان، از جمله مهره‌های کلیدی، در تمجید از عملکرد او گواهی بر همین موضوع است.

دیومانده هیچ چهره عبوسی از خود در طول این دوره اصلاحی که سرمربی برای او در نظر گرفته نشان نداده است، بلینگام بهترین نسخه خود را به نمایش می‌گذارد، وینیسیوس بیشتر از همیشه در کارهای تدافعی زمین فداکاری می‌کند، گولر به اوج آمادگی رسیده، اسپی عملکرد خوبی دارد و هویسن اقتدار خود را بازیافته است.

مورینیو برای بازیکنانش قابل اعتماد است و اکنون حل این پدیده که خودش آن را «آسان‌انگاری» نامیده، به اولویت اصلی او تبدیل شده است.